บทที่4: "ของเล่น"

บทที่4: "ของเล่น"

คุณจำของเล่นในชีวิตตัวเองได้กี่ชิ้น?
หลายคนต้องร้องไห้ อ้อนวอน ร้องขอ แลกเปลี่ยน ทำทุกวิถีทางเพื่อแลกมันมา
จำได้ไหมว่าความรู้สึกตอนนั้นเราอยากได้แค่ไหน
แต่สุดท้ายของเล่นก็คือของเล่น
สุดท้ายเมื่อเวลาผ่านไป เราก็ปล่อยมันทิ้งไว้และไปมองหาของเล่นชิ้นใหม่

วัฏจักรของเล่นมันก็เลยวนเวียนอยู่แค่
"ชอบก็ซื้อ เบื่อก็ทิ้ง"

ไม่ต่างกันกับความสัมพันธ์สมัยนี้
ที่มีทั้ง "ผู้เล่น" และ "ของเล่น"
น้อยคนที่จะโชคดีได้เป็น"ของรัก"

เพราะหลายคนมักเอาความรู้สึกคนอื่นมาสนองความ "อยากได้" ของตัวเอง
จำความรู้สึกแรกที่ต้องการครอบครองได้ไหม
หลายคนต่อสู้ฟาดฟันเพื่อจะได้มา
และสุดท้ายก็ทิ้งขว้างไปอย่างง่ายดาย
เมื่อรู้สึกว่ามันไม่ได้น่าสนใจอย่างตอนแรกเห็นอีกแล้ว

วัฏจักรความสัมพันธ์นี้จึงเป็น
ชอบก็คบ เบื่อก็ทิ้ง
แล้วมันต่างอะไรกับเด็กน้อยที่มองหาของเล่นกันล่ะ?
เรากำลังมองหาอะไรกันอยู่?
ความสุขชั่วครั้งคราวงั้นหรอ?
แล้วมั่นใจไหมว่ามันคือความสุขที่แท้จริง?
หรือเรากำลังกลับมาเป็นเด็กอีกครั้ง?

แต่วัฏจักรของเล่นมันดีกว่ายังไงรู้ไหม
เพราะของเล่นมันไม่มีชีวิตจิตใจไง
เราจะลืมจะทิ้งขว้างยังไงมันก็ไม่มีปัญหา
แต่ถ้ามันเกิดขึ้นกับคนล่ะ มันจะเจ็บปวดมากแค่ไหน
ถ้าวันนึงเคยสำคัญมากๆ แล้วจู่ๆก็ถูกลืมเลือนไป

ไม่มีใครอยากเป็นของเล่นที่ถูกลืมหรอก
เมื่อได้ครอบครองจงรักษาดีๆ
ถ้าไม่มั่นใจว่าจะดูแลมันได้ไปตลอดอย่างของรัก
จงปล่อยให้มันได้ไปเจอเจ้าของที่เหมาะสมเถอะ

อย่าเอาแค่ความชอบ อยากครอบครองมาทำลายความรู้สึกคนอื่นภายหลัง ถ้าไม่มั่นใจว่าสิ่งของชิ้นนั้นเป็นของรักหรือของเล่น

เราพร้อมจะเป็นของเล่นไหม หรือกำลังมองใครเป็นของเล่นรึเปล่า?
‪#‎อย่าเป็นของเล่นให้ใครต่อให้ใจเข้มแข็งแค่ไหนก็ไม่พอ‬

บทความโดย ::) modratpas. http://facebook.com/ratpassakorn

บทที่3: "อย่าเอาหัวใจ..

ร

บทที่3: "อย่าเอาหัวใจไปผูกกับเท้าใคร"

คนหลายคนยอมเอาหัวใจตัวเองไปผูกแทบเท้าคนที่รัก
เพียงเพื่อต้องการจะก้าวไปพร้อมเขา
แต่สุดท้ายก็ต้องเศร้าเสียใจที่ระหว่างทางที่เขาเดิน เขาเหยียบย่ำหัวใจเราไปด้วย

สุดท้ายคนที่เจ็บก็แค่เรา แถมเขาก็รำคาญ
ที่การเดินทางของเขามันไม่สะดวก
เพราะสำหรับเขาเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างขัดขาเขาตลอด

มาถึงตรงนี้ ลองคิดดีๆว่า เราควรเก็บหัวใจตัวเองคืนมาไหม?
ถ้าเขาไม่เอามันไปดูแล จะให้เขาลากมันไปกับเท้าเขาอย่างนั้นหรอ?
เราจะต้องอดทนให้เขาเหยียบย่ำไปตลอดชีวิตหรอ?

เขาก็เหนื่อย เราก็เจ็บ

การรักเขาไม่จำเป็นต้องรักแบบไม่รักตัวเอง
การรักเขาไม่จำเป็นต้องเอาหัวใจเราไปให้เขาเหยียบย่ำ

สิ่งที่แย่ที่สุดคือการไม่เห็นคุณค่าของตัวเอง
แล้วคนอื่นเขาจะเห็นคุณค่าของเราหรอ

แก้มัดซะ ปล่อยให้เขาเดินได้อย่างสบาย
ปลดปล่อยใจให้เป็นอิสระ
คนที่รักและพร้อมดูแลหัวใจดวงนั้นยังมีอีกมากมาย
ถ้าไม่กล้าเชื่อใจว่าใครจะรัก
ส่องกระจกไป คนในกระจกไงคือคนที่เราต้องดูแล
ส่องกระจกไป ว่าคนในกระจกหน้าเหมือนใคร

"พ่อแม่"

หลายคนบอกว่าความรักที่ต้องการมันไม่เหมือนกัน
รักแบบครอบครัว รักแบบแฟน มันต่างกัน
ใช่.. มันอาจต่างกัน เพราะ
พ่อแม่รักเรา ทั้งๆที่เราเป็นคนเลว
พ่อแม่รักเรา ทั้งๆที่ยังไม่เห็นหน้า
พ่อแม่รักเรา ทั้งๆที่ไม่ต้องรู้ว่าเรารักท่านแค่ไหน
พ่อแม่รักเรา ทั้งๆที่เราไม่ต้องพยายามที่จะทำอะไร
เราเลยมองข้ามความรักที่ได้มาง่ายๆงั้นหรอ?

รักตัวเองและครอบครัวคือคำตอบที่ดีที่สุด ถ้าความรักมันทำให้ช้ำเกินไป
ถ้ารักตัวเองไม่เป็น เราจะไปรักใครอย่างมีสติได้อย่างไร

ไปต่อ หรือ พอแค่นี้
‪#‎รักตัวเองให้มากพอก่อนที่จะขอให้เขามารัก‬

บทความโดย::)[ modratpas.http://facebook.com/ratpassakorn

บทที่2 : "ใช่ ผู้หญิงงี่เง่า"

บทที่2 : "ใช่ ผู้หญิงงี่เง่า"

ผชหลายคนชอบบ่นว่า "ทำไมผญงี่เง่าจังวะ!!"
ลองเปิดใจและอ่านข้อความนี้ดูนะ แบบไม่ใส่อารมณ์และอคติลงไป

คือคนทุกคนมีความงี่เง่าเป็นของตัวเองในตัว
ผชก็มีไง แต่ผญส่วนใหญ่เขาจะมองข้ามไป เพราะคิดว่ารักแล้ว เลือกแล้ว เขาจะเป็นไงก็ยอมรับได้
เราเป็นผญก็จริง แต่ก็ไม่ได้ต้องการจะอวยว่าผญไม่ผิด
เรายังเชื่อว่าทุกการกระทำของทุกคนมีเหตุผลนัยยะของมัน

เมื่อคนเรารู้สึกว่าความสำคัญมันลดน้อยลง ก็จะเกิดการเรียกร้องสิ่งที่ตัวเองเคยได้รับ มันอาจไม่ใช่สิ่งของเงินทอง แต่มันคือความรู้สึกที่น้อยลง นั่นก็คือการเรียกร้องให้สนใจรูปแบบนึง

คนเราเรียกร้องความสนใจต่างกัน
แต่วิธีของผญส่วนใหญ่ เป็นการเรียกร้องความสนใจที่ถูกผชจำกัดความการกระทำนั้นว่า"งี่เง่า"นั่นเอง

เอาจริงๆป่ะ มันดูออกง่ายมากนะ
ว่าผู้หญิงคนนั้นรักคุณไหม?
ถ้าเธองี่เง่าเพราะเธอรัก นี่ไม่ใช่ข้อแก้ตัวนะ
แต่เพราะผู้หญิงเขาให้ความสำคัญคุณไง
ทำให้เขาอยากเป็นคนสำคัญ ถูกมองว่าสำคัญเช่นกัน

อยากให้เข้าใจว่าเหตุผลมันเกิดจากอะไร และควรแก้ไขตรงไหน
เมื่อเขางี่เง่า ก็ต้องรู้ให้ได้ว่าเพราะอะไร คุณผิดพลาดหรือขาดตกบกพร่องตรงไหน หรือคุณทำอะไรผิดมา
ดังนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับตัวเอง อย่ามัวแต่เอาอารมณ์ไปผูก แต่ต้องเอาเหตุผลมาเกี่ยว มาคิดไตร่ตรอง

หยุดโมโหและลองย้อนกลับมาดูตัวเราเอง ว่าเปลี่ยนไปแค่ไหน?

เคยได้ยินอิคำว่า sense ป่าว
มันเป็นสัมผัสที่6ของผู้หญิงเว้ย แต่ไม่ได้ลี้ลับอะไรหรอก มันคือการสัมผัสรับรู้ได้ว่า มีอะไรผิดปกติ
อาจเรียกได้ว่าเป็นพลังพิเศษที่ไม่ได้อยู่เหนือธรรมชาติ
แต่เขาใส่ใจรายละเอียดของคนที่เขาให้ความสำคัญ
ดังนั้นถ้ามีอะไรผิดปกตินิดหน่อย เขาก็รับรู้ได้ทันที

ดังนั้น ถ้าคุณมีเหตุผลส่วนตัวที่ทำให้เปลี่ยนไป
ไม่ว่าจะโตขึ้น งานหนักขึ้น ติดธุระกับครอบครัว หรือจะเหตุผลใดๆ อธิบายไปเถอะ ต่อให้เขาโกรธเขางอน สักพักก็หาย เพราะคุณมีเหตุผลที่ดีที่ควร ไม่ได้รักน้อยลง ไม่ได้ไม่สนใจ เขาจะได้เตรียมตัวตั้งรับ อย่างน้อยเขาก็รู้สึกสำคัญพอที่คุณจะบอกทุกๆเรื่อง คือผญเขาก็มีเหตุผลเว้ย

"อย่ากลัวผลกระทบที่เกิดจากการพูดความจริง จงกลัวผลกระทบของการหลีกเลี่ยงความจริงจะดีกว่า"

ลองมองในทางกลับกัน ถ้าคุณไม่อธิบายและโมโหกลับ
ผลลัพธ์ที่ได้ นอกจากความสะใจ นอกจากน้ำตาผู้หญิง และคำด่าแบบใส่อารมณ์ คุณจะได้รับอะไรหรอ? มันคือทางออกที่ดีที่สุดแล้วจริงๆหรอ?

ชีวิตเราก็เหมือนข้อสอบอัตนัยอ่ะ ไม่มีอะไรผิด ขึ้นอยู่กับทัศนคติของแต่ละคนว่าจะตอบโจทย์ข้อนี้ยังไง คะแนนก็อยู่ที่ความพึงพอใจของอีกฝ่าย

หันไปถามตัวเองนะ...
ว่าทำดีพอแล้วหรือยัง?
มีมาตรฐานเดิมอยู่รึเปล่า?
ยังรักผู้หญิงคนนี้เท่าเดิมไหม?
พร้อมจะสูญเสียเขาไปรึยัง?

เพราะวันนึงถ้าผญเปลี่ยนไป เลิกงี่เง่า เลิกสนใจ ให้รู้ไว้ว่ามี2อย่าง
1.คุณดีขึ้น
2.เขาหมดใจ

‪#‎รักกันก็ต้องพยายามเข้าใจกันดิ‬
‪#‎อย่าทำอะไรเมื่อมันสายไปจนแก้ไม่ได้อีก‬

ปล.แล้วเวลาที่เมนส์มานะคูณ100คูณ1000ได้เลย ความพีคของอารมณ์มีอยู่จริง

บทความโดย ::) modratpas. http://facebook.com/ratpassakorn

คุณชายรณพีร์ เพียงขวัญ -แต่ปางก่อน

บทที่1: "อายุปูนนี้..

บทที่1: "อายุปูนนี้ เค้าเลิกคบเล่นกันละมึง"

คนเราจะคบกันยืดไม่ยืดไม่ได้อยู่ที่เข้ากันได้พอดีไหม
ชีวิตคู่ไม่ใช่การซื้อของเล่น ถึงจะได้คิดว่า ชอบก็ซื้อ เบื่อก็ทิ้ง
ชีวิตคนเราไม่ได้มีเวลามากพอที่จะมัวแต่มองหาคนที่ชอบคนที่ใช่คนที่ดีที่สุด

เราจะคบกันยืดยาวมันอยู่ที่คนสองคนยอมรับ ปรับตัว และดูแลความรู้สึกกันไปไ้กลแค่ไหน
คนเราเกิดมาจากต่างครอบครัวจะเหมือนกัน เข้ากันได้ไง พี่น้องบ้านเดียวกันยังทะเลาะกันเลย

สิ่งที่ต้องยอมรับ คือตัวตนและข้อเสียของคนๆนั้น อย่าคิดที่จะเปลี่ยนใครให้เป็นอีกคนที่เราต้องการ

สิ่งที่ต้องปรับ ไม่ใช่การเปลี่ยนความเป็นตัวเอง แต่มันคือเปลี่ยนการใช้ชีวิตคนเดียวและความรู้สึกตัวเองเป็น การใช้ชีวิตร่วมกับคนอีกคนและประคองความรู้สึกของกันและกัน

ตัวแปรสำคัญคือความรู้สึกทั้งสองฝ่าย ต่างคนต่างต้องประคองความรู้สึกของอีกฝ่ายให้เขาสบายใจและมีความสุขที่จะอยู่กับเรา ชีวิตคู่ก็คือชีวิตคู่ มันต้องดำเนินไปด้วยความร่วมมือของคนทั้งคู่ เราต้องเอาใจเขามาใส่ใจเรา เราไม่ชอบอะไรก็ไม่ควรทำแบบนั้นกับเขานั่นเอง

แต่คนสมัยนี้เวลาคบใครก็จะเรียกร้องหาความต้องการและความสบายใจของตัวเอง จนลืมนึกถึงความรู้สึกอีกฝ่าย จนสุดท้ายเมื่อเกิดความไม่สบายใจทั้งเราและเขาก็ต่างเลิกกัน

การดูแลความรู้สึกเขา มันไม่ใช่แค่การทำสิ่งดีๆให้ แต่มันคือการไม่ทำสิ่งที่จะกระทบกระเทือนใจอีกฝ่ายด้วย เพราะคนส่วนใหญ่มักมองแต่สิ่งดีๆที่ตัวเองทำและมองข้ามสิ่งที่เราทำร้ายจิตใจเขา เมื่อสุดท้ายฝ่ายตรงข้ามไม่พอใจ ก็จะถามตัวเองว่า "นี่กูทำดียังไม่พอหรอวะ?" "เรียกร้องอะไรนักหนา" แต่ไม่เคยถามตัวเองเลยว่า "กูทำอะไรผิดไป?" "กูผิดพลาดตรงไหน?"

สิ่งสำคัญอีกอย่างหนึ่งของชีวิตคู่คือความไว้ใจ ความไว้ใจไม่ได้หาได้จากคำพูดว่าเธอต้องเชื่อใจเรา รักกันต้องเชื่อใจ แต่ความไว้ใจหาได้จากการกระทำของเราเอง จงอย่าโกรธคนที่เขาไม่ไว้ใจเรา จงโกรธตัวเองที่ทำให้เขาไม่ไว้ใจ

บางครั้งคนที่ทิ้งไปอาจมีเหตุผลที่น่าเห็นใจก็ได้
บางครั้งคนที่บอกว่ากูไม่รู้ว่าผิดอะไร อาจผิดมากโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน

สุดท้ายคนเราก็อย่าเอาแต่โทษเขาต้องโทษตัวเราเองบ้าง

‪#‎หมดยุคไม่ใช่แล้วค่อยหาใหม่แล้วว่ะ‬
‪#‎ลองย้อนกลับไปมองตัวเองใหม่ดีกว่าว่าที่ผ่านมาทำดีพอแล้วหรือยัง‬

บทความโดย:)บทความ[m8;k,Ffp  modratpas.  http://facebook.com/ratpassakorn   

ชอบ ขออนุญาตินะครับ

 It may take only a minute to like someone, only an hour to have a crush on someone and only a day to love someone but it will take a lifetime to forget someone.

..........มันอาจใช้เวลา แค่ชั่วนาทีที่จะชอบใครซักคน แค่ชั่วโมงที่จะนึกรัก แค่ชั่ววันที่จะรักใครซักคน แต่ ใช้เวลาทั้งชีวิตที่จะลืมใครคนนั้น ....

.......เช้าที่อากาศสดชื่น ผมตื่นขึ้นมาและรีบออกไปรับคนดำนา ที่บ้านปล้อง ช่วงเช้า 6.30 น. ถนนไม่มีรถเลย ..มองไปทางใหนโล่งดูไปหมด สี่แยก อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย 28 กรกฏาคม 2559 ...

ลาก่อน..ที่รัก

กาลครั่งหนึ่ง...ไม่ใช่ชั่วนิรันดร์....ลาก่อน..

       ดอกไม้ดอกเล็กๆ ...ผมมองด้วยจิตใจที่จดจ่อ..ผมได้รักเธอจนหมดหัวใจ...ผมรู้ดี ว่าไม่มีอนาคตสำหรับเราและไม่มีทางที่จะสร้างครอบครัวขึ้นได้..เธอเองก็ทราบดี แต่เราต่างคนก็ต่างดึงดันฉุดรั้งกันไว้...ผมสงสารเธอมาก และโทษตัวเองที่เห็นแก่ตัว มาถึงตอนนี้ เธอได้ทำสิ่งที่กล้าหาญที่สุดและสมควรที่สุดแล้ว ...ผมรักเธอและก็ทราบดีว่าเธอก็รักผมเช่นกัน...ผมไม่โทษเธอเพราะเธอทำสิ่งที่สมควรแล้ว และผมก็คิดเช่นนั้นมานาน ถึงกระนั้นผมก็ไม่อาจทำใจได้ ความรู้สึกผมเปลี่ยนไป ด้านชา ไม่อยากยิ้ม แม้แต่คนข้างๆผม เขาก็รู้ดี ...ผมก็ไม่โทษเขาเช่นกันเพราะเขาเองก็รักผมคนเดียว และมีผมคนเดียว..ผมต้องเลือก แต่มันเป็นสิ่งที่ไม่สมควรต้องมีการเลือก เรามองเห็นอนาคตอยู่แล้ว ..จิตใจผมตอนนี้กระวนกระวาย ไม่สงบมันคงเพราะใจผมไม่ได้อยู่กับผม มานานระยะหนึ่งแล้ว และตอนนี้มันก็ยังไม่กลับมา ผมเคยบอกเธอว่า ผมจะไม่รักใครอีก ..เพราะหัวใจผมมันจะแห้งเหี่ยวลง..เธอคือคนที่ผมตามหามานานจริงๆหรอ ...สิ่งที่ผมทำมันผิด ใช่มันผิด มีตัวอย่างให้เห็นมากมาย และเธอเองก็รู้ตัวดีมาตลอด..เราเคยทะเลาะกันบ่อย แต่ยิ่งทะเลาะเหมือนยิ่งทำให้เรารักกันมากขึ้นๆ เรื่อยๆ...ณ เวลานี้ เธอ จากไปแล้วจริงๆ..ผมต้องหักใจคิดว่าถ้าเรารักเธอมาก เราต้องยอมปล่อย ...ผมจะพยายามทำให้ได้....สักวันหนึ่ง เมื่อเราต้องคู่กันแล้ว เราจะกลับมาพบกัน และรักกันอีกครั้ง...ผมรักคุณนะ..❤