ลาก่อน..ที่รัก

กาลครั่งหนึ่ง...ไม่ใช่ชั่วนิรันดร์....ลาก่อน..

       ดอกไม้ดอกเล็กๆ ...ผมมองด้วยจิตใจที่จดจ่อ..ผมได้รักเธอจนหมดหัวใจ...ผมรู้ดี ว่าไม่มีอนาคตสำหรับเราและไม่มีทางที่จะสร้างครอบครัวขึ้นได้..เธอเองก็ทราบดี แต่เราต่างคนก็ต่างดึงดันฉุดรั้งกันไว้...ผมสงสารเธอมาก และโทษตัวเองที่เห็นแก่ตัว มาถึงตอนนี้ เธอได้ทำสิ่งที่กล้าหาญที่สุดและสมควรที่สุดแล้ว ...ผมรักเธอและก็ทราบดีว่าเธอก็รักผมเช่นกัน...ผมไม่โทษเธอเพราะเธอทำสิ่งที่สมควรแล้ว และผมก็คิดเช่นนั้นมานาน ถึงกระนั้นผมก็ไม่อาจทำใจได้ ความรู้สึกผมเปลี่ยนไป ด้านชา ไม่อยากยิ้ม แม้แต่คนข้างๆผม เขาก็รู้ดี ...ผมก็ไม่โทษเขาเช่นกันเพราะเขาเองก็รักผมคนเดียว และมีผมคนเดียว..ผมต้องเลือก แต่มันเป็นสิ่งที่ไม่สมควรต้องมีการเลือก เรามองเห็นอนาคตอยู่แล้ว ..จิตใจผมตอนนี้กระวนกระวาย ไม่สงบมันคงเพราะใจผมไม่ได้อยู่กับผม มานานระยะหนึ่งแล้ว และตอนนี้มันก็ยังไม่กลับมา ผมเคยบอกเธอว่า ผมจะไม่รักใครอีก ..เพราะหัวใจผมมันจะแห้งเหี่ยวลง..เธอคือคนที่ผมตามหามานานจริงๆหรอ ...สิ่งที่ผมทำมันผิด ใช่มันผิด มีตัวอย่างให้เห็นมากมาย และเธอเองก็รู้ตัวดีมาตลอด..เราเคยทะเลาะกันบ่อย แต่ยิ่งทะเลาะเหมือนยิ่งทำให้เรารักกันมากขึ้นๆ เรื่อยๆ...ณ เวลานี้ เธอ จากไปแล้วจริงๆ..ผมต้องหักใจคิดว่าถ้าเรารักเธอมาก เราต้องยอมปล่อย ...ผมจะพยายามทำให้ได้....สักวันหนึ่ง เมื่อเราต้องคู่กันแล้ว เราจะกลับมาพบกัน และรักกันอีกครั้ง...ผมรักคุณนะ..❤